To share or not to share…

Door Saskia Uit den Bogaard - 24 juni 2015

Met hoeveel mensen deel jij de kamer? Zit je in je uppie, met z'n tweeën of met een hele groep?

 

Sinds ongeveer anderhalf jaar zijn wij – managers - overgegaan van een eigen kamer naar een kamer delen met z'n tweeën. Dat heeft toen nogal wat voeten in de aarde gehad bij een aantal mensen. Want een eigen kamer is toch ook wel een beetje een statussymbool voor sommigen. Zo van: "Kom, gaan we in mijn kamer zitten."

Deur dicht en dan allerlei spannende zaken bespreken. Met een collega over de toekomst van de afdeling, of met een medewerker over zijn volgende stap of over de spanningen binnen het team. En ja, dan beweeg ik al direct naar de voordelen van het hebben van een eigen kamer. Want als je een kamer deelt, dan is het een stuk lastiger om een vertrouwelijk gesprek te hebben.

 

Saai en ongezellig

Persoonlijk maakt het mij niet zoveel uit, voor alle situaties is wat te zeggen en ik heb ze ook allemaal al meegemaakt. Zat ik in het begin van mijn managerscarrière gewoon bij de afdeling aan het blok, kreeg ik bij ADP ineens een eigen kamer. Dat was écht wennen in het begin. Ik vond het maar saai en ongezellig.

En vooral onhandig, omdat ik gewend was om álles, maar dan ook álles te weten wat er binnen mijn afdeling gebeurde en daardoor gelijk kon ingrijpen als iets dreigde te escaleren. Het nadeel was dan weer dat ik dat dan ook altijd deed. Daardoor ontnam ik mensen niet alleen de ruimte om iets zelf op te lossen of te laten ervaren maar was ik ook veel operationeel bezig.

Eenmaal gewend aan een eigen kamer, kon ik rustig aan stukken werken, konden medewerkers makkelijker naar binnen lopen om iets privé te bespreken en had ik altijd een plek voor een vergadering of vertrouwelijk gesprek.

 

Kamer delen: het beste van 2 werelden?

Nu deel ik dus een kamer met een collega. En eerlijk: dit heeft wel het beste van beide werelden! Het is gezellig om niet altijd alleen te zitten. We zijn allebei vaak genoeg in bespreking of een dag afwezig om ook eens rustig alleen te kunnen werken. Je bespreekt veel makkelijker zaken met elkaar. Verder is er op ons kantoor genoeg ruimte om voor een vertrouwelijk gesprek even ergens anders te gaan zitten zodat de ander niet stoort of die ander geen last bezorgt.

Wat wel lastig kan zijn: je collega denkt dat je er niet bent of in een bespreking zit maar krijgt een belangrijk telefoontje of ineens een medewerker met ‘ hoge nood' aan het bureau. Kom je aanlopen, is de deur dicht en zie je de zakdoeken over tafel vliegen terwijl je toch écht even je aantekeningen nodig hebt voor die belangrijke vergadering. Ay!

Dan moet ik gelijk denken aan de studententijd waarin je een huis of kamer deelde met een medestudent. En als de sok/stropdas/sjaal aan de deurklink hing dan wist je het wel. Niet storen! Als student ga je dan terug de kroeg in of blijf je bij een vriend slapen. Nu ga ik dan maar op zoek naar een andere collega om daar even bij te praten, maar als ik naar die bespreking moet, sneak ik toch écht even naar binnen om mijn aantekening te pakken.

 

Delen? Geen probleem!

Nu heb ik het ook wel getroffen met mijn collega. Hij heeft geen kastruimte nodig dus ik kan al mijn zooi gewoon kwijt, zeurt niet als ik de radio aan heb staan, en zit vaak ook op de afdeling om contact te houden met zijn team. Met flexibele werkplekken is het dan ook erg makkelijk om die behoefte in te vullen, je pakt je laptop en schuift aan. En dat tweede whiteboard is ook zo opgehangen. Dus een kamer delen? Voor mij geen probleem hoor. Hij is nu weg zodat ik rustig na kan denken over mijn blog.

En morgenochtend? Dan kletsen we weer gewoon gezellig bij.