Nepal en micro-pensioenen

Door Robert Timmer - 8 november 2016

 

Een ander verhaal

In oktober 2016 vloog Robert Timmer naar Nepal, onder andere om de mogelijkheden voor het opzetten van een micro-pensioenvoorziening te verkennen. Hij kwam terecht in een land dat nog steeds kampt met de gevolgen van de zware aardbeving van 2015. Daardoor – maar ook door het uitblijven van politieke en economische hervormingen – kiezen Nepalezen noodgedwongen voor werken in het buitenland. Het is een kleine stap naar een oplossing, maar hun werkgevers in het Midden-Oosten zouden de Nepalezen kunnen helpen met sparen voor pensioen en arbeidsongeschiktheid.

 

Een beter - maar naar de Nederlandse standaarden slecht - betaalde baan in de soms zware arbeidsomstandigheden van het Midden-Oosten biedt Nepalezen op dit moment nog steeds meer mogelijkheden dan het opbouwen van een bestaan binnen de eigen landsgrenzen. Wat zijn de kansen om dit te veranderen?

 

Robert Timmer: “We waren op bezoek in Nepal op uitnodiging van Rempt van der Donk. Rempt is een Nederlandse architect en heeft een persoonlijke betrokkenheid met Nepal die 18 jaar teruggaat. Wat voor hem begon als een interessante wandelvakantie, is op dit moment een persoonlijke missie om een ​​beter leven te creëren voor mensen in Nepal. Met steun van de Lions in Schoorl zijn scholen en sanitaire voorzieningen in de landelijke gebieden rond Kathmandu gebouwd. Na een eerdere ontmoeting kwam Van der Donk tot de overtuiging dat micro-pensioenen een geweldige kans voor de mensen in Nepal betekenen. Ons bezoek was er op gericht om de mogelijkheden voor micro-pensioenen in Nepal te onderzoeken. 

 
 
 

Populatie: >28 miljoen
Levensverwachting bij geboorte: 69 jaar (sinds 2000 met zeven jaar gestegen)
Gemiddeld inkomen per capita (GNI): 730 Amerikaanse dollar
Procentueel aantal mensen dat onder de nationale armoedegrens leeft: 25%
Bevolkingsgroei: 1,2%

 

Informele economie

Om de getallen enigszins in perspectief te zetten, hebben we gesproken met een aantal mensen. Over het algemeen ervaren ze dat ze niet genoeg inkomen hebben. In een concreet geval verdient een leraar op een particuliere school $ 60 per maand zonder vakantie of ziekteverlof (beide worden afgetrokken van het loon). Mensen lossen het probleem van onvoldoende inkomen op door samen te leven en kosten te delen.

De Nepalese economie kent een grote informele component. Veel mensen werken in de informele economie en hebben een winkeltje, bieden diensten aan, rijden taxi’s of verrichten andere werkzaamheden waar vraag naar is. De werkzaamheden worden vaak afgerekend per uur of op basis van stuks of dagprijs en dit heeft vaak tot gevolg dat mensen een sterk wisselend inkomen hebben. 

 

Aardbeving en stagnatie

Nepal werd in het begin van 2015 getroffen door zware aardbevingen, die infrastructuur en huizen beschadigden of vernietigden en de economische ontwikkeling tegenwerkten. Een politieke patstelling in de afgelopen jaren en de recente publieke protesten hebben het herstel na de aardbeving gehinderd en voorkwam broodnodige economische hervormingen.

Daardoor ligt een groot deel van de hoofdstad Katmandu op dit moment nog in puin en is zo te zien weinig van het na de aardbevingen ingezamelde geld benut voor herbouw. Extra uitdagingen voor de groei van Nepal zijn onder meer de geografische ligging, aanhoudende energietekorten en een onderontwikkelde infrastructuur voor transport.“

 

Arbeidsmigratie

Naast alle economische en culturele uitdagingen is Nepal echter ook een land van grote schoonheid en een enorm gastvrije bevolking. Des te schrijnender dat Nepalezen in de eigen economie geen mogelijkheden zien en dat arbeidsmigratie naar het Midden-Oosten een van de weinige oplossingen is voor een betere toekomst.

De arbeidsmigranten in het Midden-Oosten krijgen naast de afstand en cultuurverschillen ook te maken met soms zware arbeidsomstandigheden en maar al te vaak krijgen wij in de Nederlandse pers de excessen voorgeschoteld.

 

Kan het anders?

De Nepalezen ontvluchten Nepal in de hoop op een (tijdelijk) hoger inkomen om daarmee te kunnen voorzien in een betere toekomst. Het geld dat deze arbeidsmigranten terugsturen helpt de achtergebleven familie. Voor de risico’s van het leven en specifiek deze arbeidsmigratie zijn ze niet beschermd. Als werkgevers in het Midden-Oosten de arbeidsmigranten helpen te sparen voor pensioen en arbeidsongeschiktheid worden twee grote risico’s voor mensen in de informele economie weggenomen. Door de arbeidsmigranten de mogelijkheid te geven zich tegen risico’s te beschermen wordt een betere invulling van het werkgeverschap gerealiseerd.

Misschien is dit naar Nederlandse maatstaven een kleine stap, maar voor mensen uit Nepal kan dit een grote impact op huidige en toekomstige generaties tot gevolg hebben.