Open en eerlijk, hoe moeilijk kan het zijn

Door Caroline Romeyn - 16 juli 2015

Ik had laatst een Retrospective met een, voor mij, nieuw team. Even in het kort: aan het einde van een Sprint heb je als team een Retrospective. Hierin kijk je terug op het werk wat er in de afgelopen 2 weken is gedaan en waar je als team kunt verbeteren: over de wijze waarop het werk is uitgevoerd maar ook over de samenwerking tussen het team of teamleden afzonderlijk.

 

Samenwerken

Om als team goed te kunnen functioneren, is het noodzakelijk om fricties en frustraties naar elkaar te uiten. In de Retrospective  waar ik het over heb, kwam het issue ‘samenwerking' naar voren. De samenwerking tussen mensen in het team liep al een tijdje niet lekker en daar moest wat aan gebeuren.

Dus behendig stuurde ik de Retrospective richting van het onderwerp samenwerken. Om vervolgens weer verbaasd te zijn over de ontwijkingsstrategie en valsheid van mensen. Waarom is het toch zo moeilijk om in een open en eerlijke discussie tegen iemand te zeggen dat je last hebt van gedrag of uitspraken van die betreffende persoon.

 

Dubbele boodschap

In eerste instantie werd in de Retrospective om de brij heen gedraaid. Tja, het viel eigenlijk allemaal wel mee. De soep wordt niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend. En, ach, we hebben allemaal wel eens een slechte week. Even ter verduidelijking, ik heb het in dit geval over uitingen en gedrag waar sommige teamleden bijna overspannen van raakten!

Door die ontwijkingsstrategie wordt een dubbele boodschap gezonden. Aan het gedrag van anderen merk je dat je iets naars hebt gedaan of gezegd, maar als over dat iets wordt gesproken, dan valt het wel mee. Dus , het niet zo naar wat ik heb gedaan, maar waarom doet iedereen dan zo afstandelijk tegen me en praat achter mijn rug om??

 

Ontwijkend gedrag

Maar hoe wil je nu dat een ander je begrijpt als je niet uitspreekt wat zijn of haar gedrag met je doet? De ontwijkingsstrategie wordt vaak gebruikt onder het mom van de ander niet willen kwetsen. Het eindresultaat van dat gedrag is dus juist dat de situatie ongewijzigd blijft. Je ontneemt de ander de kans om een les te leren en je duwt jezelf weer terug in je slachtofferhoek. Minstens zo erg: de vertrouwensband die er zou moeten zijn, wordt zo echt niet hersteld.

Keihard terugslaan? Dat heeft ook niet het gewenste resultaat. De ander voelt zich aangevallen, staat met de rug tegen de muur en kan eigenlijk niet veel anders dan evenredig vals gaan doen. Zo blijven we wel  in een cirkel ronddraaien…..

Ook al is het vaak niet de bedoeling, ons gedrag, houding of manier van aanspreken kunnen heel hard en gemeen overkomen. Vaak harder en gemener dan we zelf beseffen. Het is helemaal niet erg of raar om eerlijk te zeggen dat iemand je heel erg heeft gekwetst.

Dat maakt namelijk iedereen weer eens duidelijk dat het goed is om ook aan een ander te denken, zelfs al heb je een slechte week. En ja: sorry zeggen mag!