Verandering. Waarom is er altijd verzet?

Door Caroline Romeyn - 8 juli 2015

Al vanaf het moment dat we werken aan de overgang naar een Agile bedrijf, stuit ik regelmatig - eigenlijk constant maar dat is niet zo aardig om te zeggen - op verzet.

 

Stil verzet, openlijk verzet, ik-doe-net-of-ik-me-niet-verzet en de ergste vorm: het ondermijnende verzet. In mijn rol als Scrum Master heb ik daar mee te maken en ik heb er last van.

 

Vroeger was het beter...

Ik raak geïrriteerd door dat willen vasthouden aan wat was. Aan het ‘zoals vroeger was, was het beter'- gedrag. Je moet steeds weer uitleggen wat het proces is, waarom de keuze is gemaakt. En altijd  de nadruk blijven leggen op het feit dat verandering niet slecht hoeft te zijn. Dat verandering leven in de brouwerij brengt en je hersencellen weer aan het werk zet. Het is frustrerend dat iets waarin ik geloof niet door anderen wordt opgepakt! Iedere keer weer bedenken op welke wijze ik deze weerstand kan weerleggen en ombuigen. Creatief werd ik er wel door, makkelijker werd het niet.

 

Ai…. hou ik ook niet van verandering?

Tot het moment dat er een andere manier van functionerings- en beoordelingsreviews werd doorgevoerd. Alles in me kwam in opstand bij het invullen van die formulieren. Ik vond het zo over de top en zo ver van de werkelijke wereld staan. Ik betrapte mezelf er opeens op dat ik het zelfde verzet vertoonde als waar ik in mijn werk mee te maken heb.

 

Of ben ik niet overtuigd?

Was ik dus ook vastgeroest en niet in staat te veranderen? Na wat nadenken over de reden waarom ik zo'n weerstand voelde tegen de beoordelingsreviews, kwam ik er achter dat het niet te maken had met de verandering. Nee, het had er mee te maken met het feit dat ik er niet achter sta zoals het nu is. ik kan me er niet in vinden en vind het nog steeds heel vergezocht. Die zelfanalyse gaf met wel een ander inzicht op weerstand.

 

Anders omgaan met verzet

Niet iedereen is tegen Agile omdat ze geen verandering willen. Nee, er is een groep tegen omdat ze er niet achter staan en niet overtuigd zijn dat dit is wat we zoeken en ons verder helpt. Sinds dat inzicht ga ik met het verzet van deze groep anders om. Ik sta meer open voor ze open en betrek ze nog meer bij het veranderingsproces. Ik luister naar de verbetervoorstellen en pas die waar mogelijk toe.

Sommige verandervoorstellen staan haaks op het proces en daar hebben we dan een gesprek over. Het mooie is dat zelfs het niet doorvoeren niet meer op onbegrip en verzet stuit.

Is al het verzet van die groep daarmee weg? Nee, dat is er nog steeds, maar wel op een constructieve manier en niet meer op een destructieve manier. Het maakt mijn werk wel leuker en minder frustrerend.

Nu de beoordelingsreviews nog.