De enige vrouw in de kamer

Door Saskia Uit den Bogaard - 9 juni 2015

"De enige vrouw in de kamer". Dat is de titel van een presentatie die ik helaas niet bij kan wonen, maar die me wel weer eens aan het denken gezet heeft. Ik ben vrouw en ik ben manager. Maakt me dat anders dan mijn mannelijke collega's, even los van de fysieke verschillen?

 

Ja! Is mijn eerste volmondige reactie. Ik merk duidelijk verschil in aanpak van werkzaamheden en benadering van het team. Er zijn al miljoenen woorden over geschreven, maar ik kan niet ontkennen dat veel daarvan waar is. Om te beginnen heb ik het idee dat ik meer inlevingsvermogen heb dan menig mannelijke collega. Natuurlijk  zijn er altijd uitzonderingen, maar over het algemeen kunnen ze aanzienlijk minder ‘meevoelen'.  Daarnaast ben ik zorgzamer.

 

De focus op ondersteuning

Als een moederkloek waak ik over mijn mensen, vooral op het vlak van persoonlijke ontwikkeling. Inhoudelijk ga ik er vanuit dat iedereen wel zo'n beetje weet wat hij of zij moet doen, en focus ik meer op ondersteuning en coaching. Mijn collega's bemoeien zich juist meer met de inhoud en de resultaten en minder met de persoon er omheen.

Ik ben ook minder met mijn carrière en status bezig. Ik wil dat alles goed loopt, ik wil geaccepteerd worden en ben niet zo sterk in het mezelf profileren. Als ik het goed doe, wordt dit vanzelf opgemerkt is mijn soms onterechte opvatting. Om me heen lopen dan de alfamannetjes met hun veren te pronken. Not my style.

 

Tegenwicht voor het old boys network

En hoe zit het dan met mijn vrouwelijke collega's? Ik merk vaak dat ze zich net zoals ik gedragen, dus in dat opzicht ben ik niet speciaal. Ook daar de uitzonderingen buiten beschouwing gelaten natuurlijk. Toch ben ik blij om te zien dat er steeds meer aandacht komt voor vrouwen in bepaalde managementlagen.

De nieuwe trend is gelukkig dat de kracht van vrouwelijke managers erkend wordt én dat je met een goede mix van de mannelijke en vrouwelijke aanpak het meest effectief bent. Het vormen van specifieke vrouwengroepen binnen de organisatie voelt dan nog wel wat kunstmatig aan tegenover het old boys network, maar het is een begin.

 

Geen angst voor statusverlies

Één ding vind ik overigens wel een opmerkelijk verschil. Als puntje bij paaltje komt ben ik veel harder dan mijn mannelijke collega's. Functioneert een medewerker herhaaldelijk niet, nemen we toch afscheid. Gaat een meeting nergens over, ben ik degene die de kritische vraag stelt. Is een beslissing onlogisch, ga ik in discussie.

Ik ben er nog niet achter welke oerdrift daar achter zit, misschien de achterliggende dreiging voor de mensen uit mijn team. Komt dat moederinstinct weer. En anders kan ik het alleen verklaren dat ik minder angst heb om mijn status te verliezen en de confrontatie gewoon aan te gaan, of die zou-zomaar-een-domme-vraag-kunnen-zijn stel.

 

Toch niet zoveel anders?

Zijn vrouwen dus echt anders? Op mijn eerste volmondige Ja! reactie, merk ik op bepaalde vlakken toch ook wel een voorzichtige Nee. Want ook mijn mannelijke collega's zijn wel eens onzeker, zijn aangedaan als een medewerker ernstig ziek blijkt te zijn of nemen een middag vrij om bij hun kind te zijn. Ook al staat er een belangrijke vergadering gepland.

Gelukkig wel, tenslotte zijn het ook mensen en je mag best wel eens je kwetsbare kant laten zien zonder dat het gelijk afbreuk doet aan je imago. Ik geloof er heilig in dat het je juist sterker maakt.  Dat geldt  zowel voor het beeld dat mensen van je hebben, als voor het acceptatieniveau en respect.

 

Niet bang om de enige vrouw te zijn!

Feit is in elk geval dat je niet bang hoeft te zijn om de enige vrouw in de kamer te zijn. Sterker nog, als je het slim aanpakt - en er zijn genoeg slimme vrouwen te vinden - kun je er zelfs je voordeel er mee doen. Want vrouwen hebben nu eenmaal sneller en beter in de gaten hoe mannen werken dan andersom. Ik zal de mannelijke collega's dan ook een klein beetje helpen en ze één tip meegeven als ze met vrouwen van doen hebben:  Vrouwen vergeven (bijna) alles, maar vergeten nooit, maar dan ook nooit wat. For better or for worse.