Like, tweet, pin... collega of vriend(in)?

Door Saskia Uit den Bogaard - 26 januari 2015

Ik heb met collega managers regelmatig discussies over Facebook in combinatie met medewerkers. Want in welke mate laat je medewerkers toe op je Facebookaccount, en waar trek je de scheidslijn tussen je zakelijke en privérelaties?

 

Ik heb een Facebookaccount waar ik redelijk actief op ben. Inmiddels heb ik ook een Facebookpagina die ik beheer en waar ik op blog over mijn hardlooptrainingen voor de marathon, gekoppeld aan een Twitteraccount. Onlangs heb ik ook Pinterest ontdekt.

Je kunt dus zeggen dat ik actiever dan gemiddeld ben op Social Media. Dat is privé. Zakelijk ben ik manager van een afdeling en vertegenwoordig ik ADP. Ik heb dus een verantwoordelijkheid om me zichtbaar én onzichtbaar netjes te gedragen ten behoeve van het bedrijf. Naar onze klanten maar zeker ook naar de mensen toe die ik in positieve zin ondersteun en motiveer, maar soms ook moet aanspreken op gedrag of zelfs disfunctioneren.

 

Wil je dat wel weten?

Dat wordt een lastige zaak als je alles deelt. Stel dat iemand zich in het weekend te buiten is gegaan aan alcohol en daardoor een paar dagen ziek is en niet kan werken, dan wil je hem daar op aan kunnen spreken zonder dat je een discussie krijgt over het feit dat jij twee weken eerder te laat op je werk was omdat je je bed niet uit kon komen. Want was je je wekker vergeten te zetten of toch te laat naar bed gegaan omdat je per se die film af wilde kijken en dat met iedereen gedeeld hebt?

Meer moeilijke situaties. Hoe leg je de seksueel getinte grapjes uit van je vrienden op een in feite onschuldige foto die je medewerkers ook konden zien? En wil je eigenlijk wel weten wat je medewerkers allemaal uitgespookt hebben op dat 3-daagse festival?

 

Geen vrienden

In het begin was ik heel strikt in het niet accepteren van collega's op Facebook. Ik was bang dat ik in een moreel conflict zou komen. Totdat ik me bedacht dat dat eigenlijk onzin is. Dat kan namelijk alleen gebeuren als je dat toelaat. Ik geloof namelijk inmiddels dat die scheidslijn tussen zakelijk en privé er altijd is geweest en toch ook weer niet. Want ook al hebben we nu social media waardoor je veel wellicht eerder ziet, daarvoor kon je ook altijd iemand tegenkomen op het sportveld.  

En in de kroeg of disco laat je toch ook niet je biertje laten staan omdat je misschien wel iemand tegen komt van je werk? Sterker nog, ik ben wel eens een collega bloot in de sauna tegengekomen. Hij wist trouwens niet hoe snel hij zich uit de voeten moest maken. Ik kon er wel om lachen…..

 

Zakelijk of privé?

Dus zakelijk of privé? Ja, er is een scheidslijn, maar zolang iedereen dit in zijn achterhoofd houdt op de momenten waarop het van belang is en daarbuiten gewoon met elkaar omgaat, is er wat mij betreft niets aan de hand.

En anders? Dan is er nog niets aan de hand. Wat dat betreft doe ik het net zoals mijn moeder en ga ik gewoon niet in discussie als er wordt geroepen ‘Maar jij doet het ook".

Want dat is oplossing. We worden geacht allemaal volwassen om te gaan met wat we over elkaar weten via de social media. Let op, dit is geen vrijbrief om je te misdragen! Maar niemand is heilig. Dus jullie mogen best zien wat ik in het weekend uitspook. Like vooral mijn Facebookpagina, volg me op Twitter, drink een borrel met me in de kroeg en accepteer dat ik je op het werk aanspreek op je gedrag als dat nodig is.

Mag je dat bij mij ook doen. Als dat nodig is. ;-)