De emotionele rollercoaster

Door Saskia Uit den Bogaard - 24 juni 2015

Managers zijn ook maar mensen… Dus soms is het schipperen tussen je eigen emoties en die van je medewerkers. Want waar het vroeger 'not done' was om je emoties te tonen, weten we nu dat het juist goed kan zijn om je ervaringen te delen.

 

Als manager heb je te maken met mensen. En als je te maken hebt met mensen, heb je ook te maken met de emoties van mensen. Daarnaast ben je zelf ook mens (tenminste, de meesten van ons :-p). Dat zorgt wel eens voor lastige, grappige, verdrietige of explosieve situaties. Soms allemaal tegelijk of vlak achter elkaar.

Meestal is het geen enkel probleem als er iemand binnen komt lopen en iets kwijt moet. Dat kan van alles zijn. Van een blijde boodschap: eindelijk zwanger! Tot nare mededelingen zoals een ernstig ziektegeval in de familie. In beide gevallen schieten er gelijk twee mechanismes in werking.

 

Scheiding tussen persoonlijk en zakelijk

Het persoonlijke, omdat je als mens meeleeft met de persoon. Misschien heb je zelf ook iemand die ziek is of is geweest, waardoor je makkelijk in je eigen emotie schiet. Dat is dan soms best lastig, maar helpt wel om je empatische vermogen beter in te kunnen zetten. Je kan iemand helpen, of gewoon alleen een begrijpend en luisterend oor zijn.

Als je je eigen ervaring deelt bereik je dat iemand zich niet alleen voelt. Linksom of rechtsom, vind ik het altijd een blijk van vertrouwen als iemand me vertelt wat hem of haar privé dwars zit. Maar naast het persoonlijke speelt ook nog het zakelijke. Want wat voor impact heeft dit op het werk en op het team? Dan baal je omdat er zoveel werk ligt en iemand dan (tijdelijk) uit kan vallen. Die twee aspecten moet je wel van elkaar weten te scheiden.

 

Virtuele boksbal

Soms komt er iemand binnen die heel erg boos is. Gelukkig meestal niet op mij, maar toch, leuk is anders. Dan zou in plaats van die doos tissues op tafel een boksbal wel handig zijn. Kan je iemand eerst lekker laten uitrazen voordat je in gesprek gaat. Maar ja, die boksbal hangt er over het algemeen niet. Dan ben je zelf maar de virtuele boksbal. Dat betekent wel dat je moet kunnen incasseren, ook als de woede niet eens voor jou bedoeld is. Dit vind ik wel de moeilijkste situaties. Want met (hele) boze mensen kun je moeilijk praten, terwijl je dat dan wel wil. Heel belangrijk is dat je zelf niet boos wordt, want dan is het einde helemaal zoek.

 

Zijn emoties not done?

En ken je die situatie dat je iemand een onschuldige vraag stelt, en die persoon dan ineens in huilen uitbarst? Oeps, heb ik weer op een verkeerde knop gedrukt? Loop maar gauw even mee en vertel me wat er aan de hand is…. Maar wat doe je nou, als je zelf heel erg boos, verdrietig, of uitermate vrolijk bent? Laat je dat dan merken of slik je alles in en doe je stoïcijns of je neus bloedt? Helaas kan ik dat laatste niet.

En dus lachen mensen zich rot als ik door de gang dans, moet ik ook gewoon huilen als ik gefrustreerd ben, of lopen mensen met een boog om me heen als er stoom uit mijn oren komt. Gelukkig kan ik mijn eigen emoties wel opzij zetten als iemand anders hogere nood heeft en even iets tegen me aan wil houden. Maar het valt me wel op dat men er vaak vanuit gaat dat je als manager geen emoties hebt. Hoe zou dat toch komen? Ik vermoed omdat het door de jaren heen ‘not done' was om als manager je emoties te tonen. Terwijl ook managers maar mensen zijn.

 

Een simpele zaak

Hoe het ook zij, het is schipperen tussen je eigen emoties en die van je medewerkers. Of je nu zelf in die emotionele rollercoaster zit, of er door iemand mee geconfronteerd wordt. Ikzelf hou me altijd maar vast aan het volgende. Ik rij paard, en een voormalig manager van mij die mij ooit aan het paardrijden gekregen heeft zei altijd:

"Kijk, paardrijden is simpel. Je hebt vier mogelijkheden. Jij kan je dag niet hebben, en je paard ook niet. Die ritjes moet je zo snel mogelijk vergeten. Jij kan je dag hebben, maar je paard niet. Dan moet je hard werken. Jij kan je dag niet hebben, maar je paard wel. Daar word je vanzelf vrolijk van. Als laatste kan jij je dag hebben, en het paard ook. Dan heb je een superrit en daar doe je het allemaal voor."

En zo is het nou ook met het aansturen van mensen!