De waarheid, de hele waarheid en niets dan de waarheid…

Door Saskia Uit den Bogaard - 16 september 2013

Neem een willekeurige advocatenfilm en je komt deze uitspraak tegen. Altijd de waarheid vertellen lijkt zo op het oog ook een nobel streven. Maar dan word je manager …

 

En als manager krijg je te maken met zaken binnen het bedrijf waarover je van tevoren of in vertrouwen geïnformeerd wordt, maar waarvan je heel goed moet nadenken óf en wanneer je iets vertelt aan je team. Niet alleen omdat je de opdracht krijgt om het stil te houden.

Maar ook omdat het vaak op het vlak van integriteit terecht komt. Want vertrouwelijke informatie kan natuurlijk zijn dat jouw bedrijf bezig is om een ander bedrijf op te kopen, maar ook dat jouw medewerker een bepaalde ziekte heeft die hij of zij wel aan jou als manager meldt omdat het invloed heeft op het werk, maar liever niet aan de collega's. En dan gaat het rondzingen.

 

Hou je mond?

"Waarom is Piet niet op het werk vandaag?" "Ik zag in zijn agenda dat hij een 1 op 1 gesprek met je had, is er iets mis?" "Wordt Piet ontslagen?" Aan jou de moeilijke taak om geruchten de kop in te drukken, zorgen dat er geen onrust ontstaat en tóch niet te vertellen dat Piet ziek is. Wat vertel je wel en wat vertel je niet? Maak je onderscheid tussen iemand waarvan je weet dat hij discreet is of een seniorfunctie heeft en iemand waarvan je weet dat hij direct na jullie gesprek naar het rookhok gaat waarna binnen een uur het hele bedrijf op de hoogte is?

Als het personen aangaat is het eigenlijk vrij simpel, je houdt gewoon je mond en geeft hoogstens aan dat je geen uitspraken doet over mensen die niemand iets aangaat. "No comment" om maar in de termen van de advocatenfilm te blijven. Ik adviseer de bewuste collega altijd wel om gewoon open te zijn over de situatie.

Als iemand bang is dat de collega's allerlei vragen gaan stellen of er te veel aandacht aan gaan geven, dan is er immers de mogelijkheid om dat gewoon aan te even. Die houding wordt meestal wel gerespecteerd. Openheid in zo'n geval voorkomt juist dat mensen vragen gaan stellen of zaken zelf gaan invullen. Het blijft natuurlijk een persoonlijke beslissing van iemand, maar ik zou het wel weten.

 

Informatie invullen

Ook over meer abstracte zaken zoals een op handen zijnde bedrijfsovername, een reorganisatie, een wijziging in de beoordelingen of de verhuizing naar een ander pand, probeer ik - binnen de grenzen die me door de directie opgelegd worden - altijd zo open mogelijk te zijn. Ik geloof namelijk dat mensen niet dom zijn, ze weten dat er iets is. Sterker nog, vaak is er wel wat informatie beschikbaar en gaan mensen zoals gezegd de rest invullen, waardoor er juist onrust en/of er een verkeerd beeld ontstaat.

Openheid wordt door iedereen gewaardeerd, is mijn ervaring. Je kunt heel goed schipperen tussen het detailniveau en hetgeen je vertelt. Denk aan een reorganisatie. Het geeft al rust als je aangeeft dat er gesprekken zijn tussen Directie en OR, de redenen geeft waarom de reorganisatie overwogen wordt en vertelt dat er in dit stadium nog niet bekend is wat voor impact dit zal hebben. Komt er dan een nadrukkelijk verbod van de directie om over bepaalde zaken te praten, dan is dat heel goed aan je mensen uit te leggen. Normaal gesproken ben je immers wél open. Je houding wordt in dit uitzonderlijke geval geaccepteerd en begrepen.

 

Onrust door onzekerheid

Het blijft van belang om je te realiseren dat de basis van de vragen, onrust en roddels in 99 van de 100 gevallen voortkomt uit onzekerheid van de mensen. Heb ik volgende maand nog een baan? Hoe ziet mijn functie er straks uit? Kan ik met de nieuwe reistijd mijn kinderen nog wel van school halen? Word ik directe collega van Loes waar ik al 3 jaar ruzie mee heb? Wie gaat het werk van Piet doen als hij langdurig uitvalt en krijg ik wel die bonus waarmee ik het dak wil laten vernieuwen? Basale vragen die niets met het werk te maken hebben, maar alles met de mens.

Want zeg nou zelf, we willen toch allemaal weten waar we aan toe zijn?